شمارهٔ ۱۲۰۱

نمی دانم چه بد کردم که نیکم زار می داری

تنم رنجور می خواهی دلم بیدار می داری

ز رنجم راحتی داری از آنم دیر می پرسی

به زاری کردنم شادی از آنم زار می داری

چه آزاری ز من من خود به آزاری نمی ارزم

چه باشم خود کی ام کز من چنین آزار می داری

کجا شد آن که گه گاهی ز دردم یاد می کردی

عزیزم داشتی ز اول به آخر خوار می داری

نهی بر جان من منت که تیمارت همی دارم

دلم خون شد ز تیمارت نکو تیمار می داری

به دردی قانعم از تو به دشنامی شدم راضی

نزاری نیک بدنام است ازو زان عار می داری