شمارهٔ ۱۲۰۳

مرای ای یار ضایع می گذاری

ترحم کن گر آمد وقت یاری

من مظلوم در دست تو عاجز

که داند تا تو ظالم در چه کاری

خیالت گو وداع جاودان کن

اگر ما را به هجران می سپاری

درست است این که از ما برشکستی

ولیکن نیست شرط دوست داری

چنین بی غم که با رویی چو خورشید

به یک ذره غم یاران نداری

طمع دارم ز چشم سرگرانت

که گه گه غمزه ای بر ما گماری

به یک شفتالو از سیب زنخ دان

برآور کار من آبی و ناری

مرا گو می مده ساقی دگر بیش

خرابم کرد چشمان خماری

مرا از یاد تو یک دم به سر نیست

که تو از بدو فطرت یادگاری

نزاری بی تو یک دم بر نیارد

گرم یادآوری و گر نیاری