شمارهٔ ۱۲۰۴
حکیم نزاری قهستانیدوش آمد و گفت در چه کاری
از دست شدی سر چه داری
بگذشت به هرزه روزگارت
موقوف که در چه انتظاری
گرداب کشیده در میانت
می پنداری که بر کناری
سر پیش بمانده چند باشی
مستغرق بحر شرم ساری
در رشته ی خویشتن پرستان
جهل است امید رستگاری
خواهی که حیات بخش گردد
هر دم که ز اندرون برآری
بیرون روی از وجود و خود را
بسپاری و بیش سرنخاری
تحقیق شعار خویش سازی
تقلید تمام واگذاری
ای پیک عدم نگفتم آخر
بگذر ز وجود خود نزاری
از ملک دو کون بر سرآیی
یک باره اگر تو واسپاری