شمارهٔ ۱۲۳۱

عشق را ختم است بر عالم سری

عشق را لایق نباشد سروری

پادشا عشق است و لازم می شود

پارسا و رند را فرمان بری

بل که سلطانان عالم عشق را

بندگی ها می کنند از چاکری

در بیان عاشق و معشوق و عشق

سحر می پردازم اینک ساحری

فارغم حاشا که گویم مدح خلق

زشت باشد گر کند عیسی خری

مست لایعقل چه جوید زیرکی

مرد بی حاصل چه داند شاعری

من سخن سوزم سخن گو نیستم

بت شکستن دیگرست از بت گری

گرچه قنبر حیدری باشد و لیک

عنتری کردن نباشد حیدری

عشق می خواهی نزاری را طلب

مدح می جویی بخواه از انوری