شمارهٔ ۱۳۱۱

چو تازه کرد جهان نوبهار و رفت خزانی

تهی ست دستم ساقی بیار باده که جانی

وگر چو دست من است ای پسر تهی شده مشکت

دو اسبه از پی می شاید ار الاغ دوانی

چه گونه فوت توان کرد خاصه موسم گل ها

دمی که نه به لب کشت زار و آب روانی

شراب و سبزه و آب روان و شاهد و مطرب

همین ست مایه و اسباب و دستگاه جهانی

نبینی ای پسر اندر جهان فانی چیزی

نه خوش تر از دل بی غم نه خوب تر ز جوانی

نشاط و عیش کنم روز کاختیار تو داری

چو اختیار ز دستت برفت خود نتوانی

در آن نفس نرسی کز تو شادمانه برآید

اگر توقف اندیشه ای به کار رسانی

غم جهان مخور و باده خور که آن به تو ماند

به عیش می گذران تا در اندهان بنمانی

چو بر تو می گذرد عمر اگر خوشی و اگر نه

بکوش تا همه عمرت به خوش دلی گذرانی

غنیمت است جوانی بیا و خوش دریابش

چه سود از آن که به سر چون رسید قدر بدانی

به نقد دامن ام روز گیر فردا کس

نشان بهره ندیده است و آن بست به نشانی

نهان بباش نزاری به خویشتن که چنان به

که در نهان تو پیداست رازهای نهانی