شمارهٔ ۱۳۲۹

باور نمی کنم که تو پیمان بنشکنی

زیرا که التفات به یاران نمی کنی

زین به ترک نظر به من دل شکسته کن

تا چند از تو سرکشی از من فروتنی

سروی و سرو اگر چه که آزاد خوش ترست

نی تا حدی که بر سر ما سایه نفکنی

دل با تو در تنعم و تن بی تو در نیاز

ای آن که راحت دلی و آفت تنی

خطی به دوستی تو بر من کشیده اند

ما دوستیم و بنده ی صادق تو دشمنی

تقدیر قادرست و گرنه ز روی عقل

نی من موافق تو نه تو لایق منی

گردون به سر برآمده هم زیر دست تست

من عاجزی چه گونه کنم با تو گردنی

برقع برافکن از بن گوشت ز بامداد

تا زهره بعد از این نزند لاف روشنی

در سر کشد نقاب ز رشگ تو آفتاب

هم شام بر مثال کشیشان ارمنی

ای سرو سیم ساق که در بوستان جان

شاخ امید را به جفا بیخ می کنی

دیوانگی ز مام نزاری نمی کشد

تا زلف هم چو سلسله بر هم نمی زنی