شمارهٔ ۱۳۳۰

می بری از من مسکین دل و بر می شکنی

بس تو خود هیچ سخن نیست که در خون منی

خویشتن را به ارادت به تو دادم گفتم

عالم شیفتگی خوش تر و بی خویشتنی

اولم لطف تو برداشت بدان دل گرمی

و آخر از چشم بیفکند بدین ممحنی

چاره ای نیست که شیرین هم ازین جا انداخت

شور در خاطر فرهاد ز شیرین سخنی

بی وفایی تو ای یار درست اینجا شد

که حریصی به جگر خوارگی و دل شکنی

کاشکی سنگ دلت سخت حمایت بودی

وه که چون سست گروهی و چه نازک بدنی

کار یاران که هم از دست تو شد بی سامان

چون سر زلف نه شرط است که در پا فکنی

بر گرفتیم بر از شاخ ملامت و اکنون

روی آن است که بنیاد ملامت نکنی

از تو این چشم نبودش که شوی بی آزرم

تا به حدی که دگر یاد نزاری نکنی