شمارهٔ ۱۳۶۲

من ز می کی توبه کردم این چه بهتان است هی

توبه و من حاش لله توبه کی کردم ز می

ساقیا برخیز و آب معنوی در جام ریز

دیگران را تن به جان زنده ست و ما را جان به وی

پادشاه و ملک و درویش و قناعت ما و عشق

گفته اند آری که هم با اصل گردد کل شی

چون کنم از صحبت اهل دل آخر احتراز

با که پیوندم کزیشان بگسلم با اهل غی

حاش لله توبه بر من کی توان بستن به زور

خیره کی هم صحبت آتش تواند بود نی

ظل طوبا سایة خم است و در خم آفتاب

من ز بهر آفتاب افتاده در پایش چو فی

آفتاب از رشک خورشید قدح گیرد عرق

هم چنان کز قطره ی شبنم عذار لاله خوی

از صفای جوهر می کشف می شد سر غیب

این همه آوازه در دنیا فتاد از جام کی

محتسب گوید مرو بی ره نزاری گرد شهر

احمق بیهوده گوی این جا غلط کرده ست پی

از پی تحصیل می دم دم بگردم دربه در

هم چو مجنون در هوای وصل لیلی حی به حی