شمارهٔ ۱۳۶۵

به پای مردی عقل از ره شکیبایی

کجا روم که محال است عقل و سودایی

طمع مکن که به تدبیر عقل دست دهد

شکیب هر که برآورد سر به شیدایی

دلی بباید و پیشانی یی که نتوان رفت

طریق عشق به نازک دلی و رعنایی

هنوز عشق ندانی که چیست تا وقتی

که در محافل مردان پاک بازآیی

به جز کمال نبینی چو چشم بربندی

به جز جمال نبینی چو چشم بگشایی

چو باز دیده ز هر دو جهان چو بردوزی

به دوست راه بری چون به خویش بازآیی

نزاریا به سر عشق هیچ ره نبری

به عقل مختصر آن به که درنیفزایی

خلاف عشق به فرمان عقل دانی چیست

همان حکایت ابلیس و خویشتن رایی