شمارهٔ ۱۴۰۶
حکیم نزاری قهستانیدیده ای در عشق چون مجنون دگر دیوانه ای
هان بیا بنگر مرا آشفته بر جانانه ای
وحشیی بینی ملولی سرگرانی دل سبک
ترک مردم کرده و خو کرده در ویرانه ای
ممتحن بی خویشتن غم خواره ای بیچاره ای
بی دلی شوریده ای بی حاصلی دیوانه ای
عاشقی بی طاقتی محنت کشی تیز آتشی
جان سپاری بی قراری خودکشی پروانه ای
رازداری محرمی با دردمندان همدمی
مفلسی غم مونسی با نیستی هم خانه ای
پاک بازی دین براندازی مصفا سینه ای
دردنوشی واله ای از خویشتن بیگانه ای
رفته با هر شاهدی ببریده از هر زاهدی
فارغ از هر دعوی ای ایمن ز هر خرمانه ای
پاک سوزان را ندیدستی بیا اینک ببین
تا بود در خرمن ما صد چو مجنون دانه ای
گر به چشم عقل بینی پنبه در گوش آگنی
نشنوی بیهوده از هر جاهلی افسانه ای
تا لب خاک ار نخواهی باده پیمودن دمی
چون نزاری کف نداری خالی از پیمانه ای
دامن از دنیی و دین در پای کش بی عذر و سر
در میان عارفان نه از پی شکرانه ای