بخش ۱۵ - در تمثیل مناظرهٔ ماهی و سمندر با یکدیگر

به ماهی طعنه زد روزی سمندر

که تو ممنون ز آبی من ز آذر

ز دلسردی است با آبت سر و کار

من از دل گرمیم آتش پرستار

مزاج اهل عشق آتش نورد است

ز آتش رو نتابد هرکه مرد است

تو کاتش از نقاب ما نه بینی

عدم از بیم بر هستی گزینی

من آن خضرم کز استیلای امید

در آتش سوختم با عمر جاوید

ز خلد آباد راحت رخت بستم

چو داغ عشق در آتش نشستم

چو ماهی این نوای طعنه بشنید

صدف از تاب حسنش تابه گردید

فروزان شد ز سر تا پا چو اخگر

زبان شد شعله و حرفش سمندر

بگفت ای خام طبع خام گفتار

ز بس خامیت با آتش سر و کار

تو از دلسردی و افسرده جانی

کنی دایم در آتش زندگانی

ز بس سردست اجزای وجودت