شمارهٔ ۲۲۹
ترا سامان مهر و ماه باشد مرا اسباب اشک و آه باشد به تجویز تبسم آن لب لعل برات بوسه را تنخواه باشد تو را گر حسن عالی حضرتی هست مرا هم عشق عالیجاه باشد جناغی بسته ای سر بسته با ما به...
میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم میزیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از وی در موزهٔ لندن وجود دارد به هنر خوشنویسی خود او مزین است. از تاریخ مرگ وی نیز خبری در دست نیست و آخرین اثر به سال ۱۱۰۵ تعلق دارد.این دیوان به کوشش حمید مشهدی آقائی کشف و استنساخ و تصحیح شده و به همت انتشارات مهر هشتم منتشر گردیده و به همت آقای حسین آقائی با کسب اجازه از مصحح و ناشر در سایت گنجور در دسترس قرار گرفته است.
ترا سامان مهر و ماه باشد مرا اسباب اشک و آه باشد به تجویز تبسم آن لب لعل برات بوسه را تنخواه باشد تو را گر حسن عالی حضرتی هست مرا هم عشق عالیجاه باشد جناغی بسته ای سر بسته با ما به...
الهی رام الفت ساز این وحشی نگاهان را که تا کردم به گرد سر چو کاکل کج کلاهان را ز بالیدن شود هر ذره خورشید جهان تابی دهد چون پرتو او پرورش بی دستگاهان را غزالی در کمند وحشتم دارد که...