شمارهٔ ۱۲ - سعدی و عرفی

دی کسی گفت که سعدی گهراندوز سخن

قطعه ای گفته که اندیشه بدان می نازد

گفتم این گوش بدان نغمه سزد گفت آری

اینک از پرده عنان سوی تو می اندازد

سخن از عشق حرام است بر آن بیهده گو

که چو ده بیت غرل گفت مدیح آغازد

حبذا همت سعدی و غزل گفتن او

که ز معشوق به ممدوح نمی پردازد

گفتم این خود همه عیب است که در راه هنر

هرکه این لاف زند اسب دوی می تازد

لوحش اله ز یک اندیشی عرفی کورا

آنکه ممدوح بود عشق بدو می بازد