قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - وله طاب‌الله ثراه

ای صوفی سرد نارسیده

چون پیر شدی جهان ندیده

گفتی که مرید پرورم من

آه از سخن نپروریده

تو عام خری و عامیان خر

ایشان زتو خرخری خریده

ببریده ز علم و بهر جاهی

با یک دو سه جاهل آرمیده

بر راه منافقی دو چون خود

صد دام نفاق گستریده

گه ناله دور از آتش دل

گه گریه بی سرشک دیده

پشتت به نماز اگر شود خم

آن هم به ریا شود خمیده

گفتی که شراب شوم باشد

وآن کس که شراب را مزیده

این خود گویی ولی به خلوت

هم درد خوری و هم چکیده

تا کی گویی فلان چنین گفت

اخبار ز دیده کن ز دیده

تو راه بری اگر بدانی

نه راهبری نه ره بریده

از پرده برون نیامدی هیچ