قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵ - وله بردالله مضجعه

کردم اندیشه تاکنون باری

برنیامد ز دست من کاری

گر ز قرب و قبول آن حضرت

رتبتی یافت خوب کرداری

من چنانم ز شرم بار گناه

که نظر بر نمی کنم باری

دیده بسیار لطف و ناکرده

شکر او اندکی ز بسیاری

کیستند این مجاهزان زمین

کرکسی چند گرد مرداری

هرکس از بهر پای بند وجود

گرد خود درکشیده دیواری

چیست این عمر و این عمارت دهر

پنج روزی و چار دیواری

هیچ مغزی نداشتست آن سر

که بود پای بند دستاری

عافیت خواهی از جهان بگریز

توشه ای سهل و گوشه غاری

زین میان گر نجات می خواهی

بپران خویش را چو طیاری

مکن آزار هیچ نفس طلب

که نیرزد جهان به آزاری