رباعی شمارهٔ ۱۰
اوحدی مراغهایقدش به درخت سرو می ماند راست
زلفش به رسن که پای بند دل ماست
دل میل گنه دارد از آن روز که دید
کو را رسن از زلف و درخت از بالاست
قدش به درخت سرو می ماند راست
زلفش به رسن که پای بند دل ماست
دل میل گنه دارد از آن روز که دید
کو را رسن از زلف و درخت از بالاست