رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱

چون یاد کنم طبع طربناک ترا و آن صورت خوب و سیرت پاک ترا خواهم که گذر بر سر خاک تو کنم در ساعت و بر سر کنم آن خاک ترا

رباعی شمارهٔ ۱۰

قدش به درخت سرو می ماند راست زلفش به رسن که پای بند دل ماست دل میل گنه دارد از آن روز که دید کو را رسن از زلف و درخت از بالاست

رباعی شمارهٔ ۱۰۰

ماهی که بسوخت زهره چنگش بر سر بگریست فلک با دل تنگش بر سر مویی که ز دست شانه در هم رفتی گردون به غلط نهاد سنگش بر سر

رباعی شمارهٔ ۱۰۱

دست به نگار تو مرا کشت دگر آه ار نشود وصل توام پشت دگر نقشی عجبست بر دو دستت تا خود حرف که گرفته ای در انگشت دگر

رباعی شمارهٔ ۱۰۲