رباعی شمارهٔ ۱۴
اوحدی مراغهایجانا سر زلف تو پراگنده چراست
وان حقه لعل خالی از خنده چراست
روی تو بکندند نگوید پدرت
در خانه که روی پسرم کنده چراست
جانا سر زلف تو پراگنده چراست
وان حقه لعل خالی از خنده چراست
روی تو بکندند نگوید پدرت
در خانه که روی پسرم کنده چراست