رباعی شمارهٔ ۱۱۲
اوحدی مراغهایتن خاک تو گشت رحمتی بر خواریش
دل جای تو شد به غم چرا می داریش
دلبستگییی که با میانت دارم
تا چون کمرت میان تهی نشماریش
تن خاک تو گشت رحمتی بر خواریش
دل جای تو شد به غم چرا می داریش
دلبستگییی که با میانت دارم
تا چون کمرت میان تهی نشماریش