رباعی شمارهٔ ۱۷
اوحدی مراغهایخال تو به هر حال پسندیده ماست
زلف تو چو حال دل غم دیده ماست
آن خال که بر چاه زنخدان داری
تر می دارش که مردم دیده ماست
خال تو به هر حال پسندیده ماست
زلف تو چو حال دل غم دیده ماست
آن خال که بر چاه زنخدان داری
تر می دارش که مردم دیده ماست