رباعی شمارهٔ ۷۲
اوحدی مراغهایمشنو تو که گل بی سر خاری باشد
یا باده حسن بی خماری باشد
ناگاه برون کند سر از گنج رخت
ریشی که هرش موی چو ماری باشد
مشنو تو که گل بی سر خاری باشد
یا باده حسن بی خماری باشد
ناگاه برون کند سر از گنج رخت
ریشی که هرش موی چو ماری باشد