شمارهٔ ۲۷

امیر گنه مه دور بر سییه آخر

ترسم اجل تیغ حوٰاله بو مه سر

قفس اشکنه مرغ دل جٰا کنه پر

منه نیی روز کی بکشه جفٰا تر