شمارهٔ ۹
امیر پازواریای شه بخت سرهشندییه دیبا را
تن مر آزارنه مه ویله بوره تا بالا
گل ولگ ره به تنه تن هادیم جا
بسرهنه تن ره مه خور و مونگ والا
ته خش خسنی ناز و سرین شه لا
خو نییه مره ای خوره چیره ته وا
من تنه نوم ره ورمه هر روزه سی جا
تو سنگه دل مه نوم ره زبون گنی نا