شمارهٔ ۱۱

امیر گنه مه دسته گل سور آسٰا

یٰارب که تنه عشق به کسی نمٰاسٰا

اون مٰار ره که ای دوست بییتیم یکی سٰا

چنونه که کور دست دکت بوعصٰا

بوین چتری بورد می عشق ره بالٰا

قسم خرنی که آشتی نکمه این بٰا

مه ور شویکی سٰال و روزه چهٰارمٰا

شهر مردمون کی سر بوییه این بٰا