شمارهٔ ۶۲
امیر پازواریآزیرٰمه تنه یٰاسه رنجور و بی هوش
ایلاچش به گرد اشمه ته بناگوش
پوستین سمور عاجه گردن هینی دوش
حیرونمه سمور زنده نوونه ته دوش
امیر گنه تا دا محشر برآوری جوش
این ارض و سمٰا مه دردره گوش کنه گوش
حوربوین مره شربت لودین نوش
اون محل تنه نازره کشم به شه دوش