غزل شمارهٔ ۹۳

از لطف چو در نظر نمی آیی

از پرده چرا به در نمی آیی

در مدرک عقل و حس نمی گنجی

در گوشه مختصر نمی آیی

جانم بر لب ز انتظار آمد

تسلیم کنم اگر نمی آیی

پر شد همه بام و بر ز غوغایت

با آنکه به بام در نمی آیی

هنگام تلافی دل افکاران

با عشوه خویش بر نمی آیی

ما بر در هجر جان دهیم و تو

با ما ز در دگر نمی آیی

ای گریه بلات چیست کز چشمم

بی لخت جگر به در نمی آیی

کیفیت زندگی نمی فهمی

تا با غم عشق بر نمی آیی

تا یک سر موی از تو می ماند

با یک سر موی بر نمی آیی

گفتی که نمانده پای رفتارم

ای مرد چرا به سر نمی آیی

هرگز نروی که باز در چشمم

خوشتر ز دم دگر نمی آیی

عمرت شد و توشه ای نمی بندی

گویا تو بدین سفر نمی آیی

دیگر به سر رضی نمی آید

ای عمر چرا به سر نمی آیی