رباعی شمارهٔ ۲سعدی شیرازیرباعیاتعشاق به درگهت اسیرند بیابدخویی تو بر تو نگیرند بیاهر جور و جفا که کرده ای معذوریزآن پیش که عذرت نپذیرند بیا
