رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱

هر ساعتم اندرون بجوشد خون را وآگاهی نیست مردم بیرون را الا مگر آن که روی لیلی دیده ست داند که چه درد می کشد مجنون را

رباعی شمارهٔ ۱۰

هشیار سری بود ز سودای تو مست خوش آن که ز روی تو دلش رفت ز دست بی تو همه هیچ نیست در ملک وجود ور هیچ نباشد چو تو هستی همه هست

رباعی شمارهٔ ۱۰۰

گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم چه خوشتر ازان که پیش دستت میرم دل با تو خصومت آرزو می کندم تا صلح کنیم و در کنارت گیرم

رباعی شمارهٔ ۱۰۱

آن دوست که دیدنش بیاراید چشم بی دیدنش از گریه نیاساید چشم ما را ز برای دیدنش باید چشم ور دوست نبینی به چه کار آید چشم

رباعی شمارهٔ ۱۰۲