رباعی شمارهٔ ۶۷
سعدی شیرازیبا دوست به گرمابه درم خلوت بود
وانروی گلینش گل حمام آلود
گفتا دگر این روی کسی دارد دوست
گفتم به گل آفتاب نتوان اندود
با دوست به گرمابه درم خلوت بود
وانروی گلینش گل حمام آلود
گفتا دگر این روی کسی دارد دوست
گفتم به گل آفتاب نتوان اندود