غزل شمارهٔ ۷
صائببا خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا
هر که از خود شد جدا شد از غم عالم جدا
نان جو خور در بهشت جاودان پاینده باش
کز بهشت از خوردن گندم شده ست آدم جدا
تا تو را چون گل در این گلزار باشد خرده ای
دیده شوری بود هر قطره شبنم جدا
دور گشتن از سبک روحان بود بر دل گران
می شود سنگین چو عیسیٰ گردد از مریم جدا
در حریم وصل اشک شور من شیرین نشد
کعبه نتوانست کردن تلخی از زمزم جدا
چون ز صد گرداب کشتی سالم آید بر کنار
نیست ممکن دل شود زان طره ی پر خم جدا
لذت خاصی ست با هر بوسه لبهای او
می شود نقش نوی هر دم از این خاتم جدا
چون دو تا شد قد وداع روح را آماده باش
کز کمان تیر سبکرو می شود یکدم جدا
توسن عمر تو را کردند از آن صرصر خرام
تا تو کاه و دانه خود را کنی از هم جدا
تا دم رفتن سبک از جا توانی خاستن
مال را در زندگی از خویش کن کم کم جدا
نی که جان را تازه می سازد ز قرب همنفس
قالب بی جان شود چون گردد از همدم جدا
نیک و بد را می کند صایب فلک هم امتیاز
گندم و جو را کند گر آسیا از هم جدا