غزل شمارهٔ ۲۴

سخت می خواهم که در آغوش تنگ آرم تو را

هر قدر افشرده ای دل را بیفشارم تو را

عمرها شد تا کمند آه را چین می کنم

بر امید آن که روزی در کمند آرم تو را

از لطافت گر چه ممکن نیست دیدن روی تو

رو به هر جانب که آرم در نظر دارم تو را

در سر مستی گر از زانوی من بالین کنی

بوسه در لعل شراب آلود نگذارم تو را

می شود نیلوفری از برگ گل اندام تو

من به جرأت در بغل چون تنگ افشارم تو را

از نگاه خشک منع چشم من انصاف نیست

دست گل چیدن ندارم خار دیوارم تو را

ناشنیدن می شود مهر دهانم بی سخن

گر غباری هست بر خاطر ز گفتارم تو را

از رهایی هر زمان بودم اسیر عالمی

فارغم از هر دو عالم تا گرفتارم تو را

ای که می پرسی چه پیش آمد که پیدا نیستی

خویشتن را کرده ام گم تا طلبکارم تو را

از من ای آرام جان احوال صایب را مپرس

خاطر آسوده ای داری چه آزارم تو را