غزل شمارهٔ ۲۵

نیست سنگ کم اگر در پله میزان تو را

کعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را

تا نبندی رخنه چشم و دهان و گوش را

از درون دل نجوشد چشمه حیوان تو را

همرهان سست در راه طلب سنگ رهند

دل مخور افتاد در پیری اگر دندان تو را

گرچه نگذارد کمان از خانه خود پا برون

قامت خم ساخت در پیری سبک جولان تو را

گوشمال آخر شود دست نوازش ساز را

سر مکش گر گوشمالی می دهد دوران تو را

نیست بی جمعیت خاطر تلاوت را ثمر

می شود سی پاره دل در خواندن قرآن تو را

از خجالت می شود هر دم به رنگی چهره ات

بس کز الوان گنه آلوده شد دامان تو را

صبح زد از خنده رویی غوطه در خون شفق

تا چه گلها بشکفد از چهره خندان تو را

سوده شد از خوردن نان گرچه دندان های تو

چشم کوته بین پرد باز از برای نان تو را

چون به زیر خاک خواهی خفت کز بس سرکشی

می فشانی گر نشیند گرد بر دامان تو را

گر نشویی صایب از اشک ندامت روی خویش

جز سیه رویی نباشد حاصل از دیوان تو را