غزل شمارهٔ ۵۵

کجروی بال و پر سیرست بد کردار را

راستی سنگ ره رفتار باشد مار را

کاش بند حیرتی بر دست گلچین می گذاشت

آن که می بندد به روی من در گلزار را

هر سری دارد درین بازار سودای دگر

هر کسی بندد به آیین دگر دستار را

می کند از طوق قمری دام ها در خاک سرو

تا به دام آرد مگر آن سرو خوش رفتار را

رشته ها همتاب چون شد زود می گردد یکی

با میان اوست پیوند دگر زنار را

این سر زلف پریشانی که دارد بوی گل

می کند ناسور زخم رخنه دیوار را

یا خط عنبرفشان یا زلف مشکین می شود

پای رفتن نیست دود آتش رخسار را

از فروغ گوهر خود زود صایب راز عشق

می گذارد نعل در آتش لب اظهار را