غزل شمارهٔ ۶۷

مهر خاموشی کند کوته زبان تقریر را

این سپر دندانه می سازد دم شمشیر را

قامت خم نفس را هموار نتوانست کرد

از کجی زور کمان بیرون نیارد تیر را

شد زبان شکر از سودای او رگ در تنم

نیست از زندان یوسف شکوه ای زنجیر را

از سفیدی دیده یعقوب شد صبح امید

منزلی جز قصر شیرین نیست جوی شیر را

در به دست آوردن زلفش مرا تقصیر نیست

این ره خوابیده کوته می کند شبگیر را

شیرمردان را نمی باشد به زینت التفات

نیست غیر از خون نگاری دست و پای شیر را

با علایق برنمی آیی مجرد شو که نیست

غیر عریانی علاج این خار دامنگیر را

تیر کج صایب همان بهتر که باشد در کمان

از جگر بیرون میاور آه بی تأثیر را