غزل شمارهٔ ۲۹۹
صائبای دل بیدار را از چشم مستت خواب ها
دیده را از پرتو روی تو فتح الباب ها
گر چنین روی تو آرد روی دل ها را به خود
رفته رفته طاق نسیان می شود محراب ها
هر سبک دستی نیارد نغمه از ما واکشید
در شکست خویش می کوشند این مضراب ها
گرد عصیان رحمت حق را نمی آرد به شور
مشرب دریا نگردد تیره از سیلاب ها
عاقبت انجم ز روی چرخ می ریزد به خاک
چند ماند بر کف آیینه این سیماب ها
پرتو حسن جهانسوز تو بر مسجد گذشت
زاهدان قالب تهی کردند چون محراب ها
عقل معذورست در سرگشتگی زیر فلک
چون برآید مشت خاشاکی ازین گرداب ها
چون نگردد آب جان ها تیره در زندان جسم
رنگ می گرداند از یک جا ستادن آب ها
می به دور افکن که تا بر خویشتن جنبیده ایم
خون ما را می کند در کوزه این دولاب ها
چند صایب شکوه دل را به مسجدها برم
از دم گرم من آتشخانه شد محراب ها