غزل شمارهٔ ۳۰۵
صائبپخته می گردند از سودای زلفش خام ها
این ره باریک رهرو را دهد اندام ها
این غزالی را که من صیاد او گردیده ام
چشم حسرت می شود در رهگذارش دام ها
قاصد بی رحم اگر از خود نسازد حرف را
می برد چون بوسه دل شیرینی پیغام ها
فتنه چشم تو تا بیدار شد از خواب ناز
در شکر شد خواب شیرین تلخ بر بادام ها
دیده چون دستار کن از گریه کز چشم سفید
کعبه دیدار دارد جامه احرام ها
چون گره بگشایی از مو شام گردد صبح ها
پرده چون بگشایی از رو صبح گردد شام ها
تا گذشت از بوستان مستانه سرو قامتت
بر گلوی قمریان شد طوق خط جام ها
کار مزدوران بود خدمت به امید نوال
مخلصان را نیست صایب چشم بر انعام ها