غزل شمارهٔ ۳۴۵

دهن بستن ز آفت ها نگهبان است دل ها را

لب خاموش دیوار گلستان است دل ها را

به ظاهر گر ز داغ آتشین دارند دوزخ ها

بهشت جاودان در پرده پنهان است دل ها را

قناعت کن به لوح ساده چون طفلان ازین مکتب

که نقش یوسفی خواب پریشان است دل ها را

ز خودداری درون دیده مورند زندانی

جهان بی خودی ملک سلیمان است دل ها را

مکن اندیشه از زخم زبان گر بینشی داری

که هر زخم نمایان مد احسان است دل ها را

نمی دانند از کودک مزاجی کوته اندیشان

که تلخی های عالم شکرستان است دل ها را

به زور عشق چون گل چاک کن پیراهن تن را

که صبح عید از چاک گریبان است دل ها را

نباشد در دل مرغ قفس جز فکر آزادی

کجا اندیشه آب و غم نان است دل ها را

اگر چون غنچه نشکفته دلگیرند درظاهر

چو گل در پرده چندین روی خندان است دل ها را

ز بی تابی دل سیماب شد آسوده چون مرکز

همان بی طاقتی گهواره جنبان است دل ها را

نمی دانم کدامین غنچه لب در پرده می خندد

که شور صد قیامت در نمکدان است دل ها را

سر زلف که یارب آستین افشاند بر عالم

که اسباب پریشانی به سامان است دل ها را

کدامین تیر را دیدی که باشد از دو سر خندان

لب خندان گواه چشم گریان است دل ها را

ز خواری شکوه ها دارند صایب کوته اندیشان

نمی دانند عزت چاه و زندان است دل ها را