غزل شمارهٔ ۳۷۲

گل اندامی که می دادم به خون دیده آبش را

چسان بینم که گیرد دیگری آخر گلابش را

در آغوش نسیم صبحدم بی پرده چون بینم

گل رویی که من وا کرده ام بند نقابش را

به دست غیر چون بینم عنان طفل خودرایی

که وقت نی سواری می گرفتم من رکابش را

به خونم زد رقم تا با قلم شد آشنا دستش

پری رویی که می بردم به مکتب من کتابش را

نهالی را که من چون تاک پروردم به خون دل

چسان بینم به جام دیگران صایب شرابش را