غزل شمارهٔ ۴۶۱
صائبمدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب ها
که باشد بادبان کشتی دل دامن شب ها
چه محو ناخدا گردیده ای ای از خدا غافل
ندارد این سفر باد مرادی غیر یارب ها
ز بی دردان علاج درد خود جستن به آن ماند
که خار از پا برون آرد کسی با نیش عقرب ها
مرا از قید مذهب ها برون آورد عشق او
که چون خورشید طالع شد نهان گردند کوکب ها
نمی دانم چه در سر دارد آن معشوق بی پروا
که مذهب ها گرفت از شوخی او رنگ مشرب ها
چنین گر رهزن اطفال خواهد شد جنون من
به اندک فرصتی دربسته خواهد ماند مکتب ها
حجاب عشق اگر مانع نگردد می توان دیدن
خط نارسته را چون رشته گوهر ازان لب ها
ز شوق گوشه چشم تو ای جان جهان تا کی
درین صحرای وحشت توتیا گردند قالب ها
کسی کز مطلب خود بگذرد حاجت روا گردد
ازان صایب ز خاک اهل حق یابند مطلب ها