غزل شمارهٔ ۴۶۲
صائبندارد خواب چشم عاشق دیوانه در شب ها
نمی افتد ز جوش خویشتن میخانه در شب ها
به غفلت مگذران چون شمع شب را از سیه کاری
که دل روشن شود از گریه مستانه در شب ها
ازان هردم بود جایی درین ظلمت سرا سالک
که گردد خواب تلخ از بستر بیگانه در شب ها
ندارد خلق با هرکس سیه شد روز او کاری
ز سنگ کودکان ایمن بود دیوانه در شب ها
ز حرف پوچ دل های سیه را نیست پروایی
که خواب آلودگان را خوش بود افسانه در شب ها
گوارا می شود روز سیاه از آتشین رویان
که رقص شادمانی می کند پروانه در شب ها
نگردد خواب گرد دیده خونبار عاشق را
که از می گرم گردد دیده پیمانه در شب ها
ز روی انجم از شب زنده داری نور می بارد
تو هم چون شمع قدی راست کن مردانه در شب ها
پریشان می کنی جمعیت شب زنده داران را
به زلف خود مکش ای عنبرین مو شانه در شب ها
ندارم خلوتی تا می کشم تنها خوشا زاهد
که از محراب دارد گوشه ای رندانه در شب ها
ره خوابیده هیهات است بی شبگیر طی گردد
به مهد خواب شیرین تن مده طفلانه در شب ها
ندارد خواب با پای نگارآلود بوی گل
به گرد باغ سیری کن سبک روحانه در شب ها
دل افگار ما را نیست غیر از داغ دلسوزی
ز چشم جغد دارد روشنی ویرانه در شب ها
مبادا آه کم فرصت به دامانت درآویزد
ز خلوت برمیا زنهار بی باکانه در شب ها
رفیقان موافق می برند از دل سیاهی را
حریفی نیست به از شیشه و پیمانه در شب ها
مکن پهلو به بستر آشنا صایب چو بی دردان
سری چون غنچه بر زانو بنه رندانه در شب ها