غزل شمارهٔ ۵۶۵
صائبآب حیوان زند آب در میخانه ما
می گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما
از سر شیشه اگر پنبه بگیرد ساقی
گل ابری شود از گریه مستانه ما
در دل ما نبود منزلتی دنیا را
گنج افتاده ز طاق دل ویرانه ما
دانه سوخته خال پر و بال رساند
بر لب کشت همان خال بود دانه ما
چند از دور کسی دست بر آتش دارد
رشته فرسود ادب شد پر پروانه ما
صایب از بس که پریشانی خاطر جمع است
جغد وحشت کند از سایه ویرانه ما