غزل شمارهٔ ۶۰۱
صائبشکیب نیست ز معشوق عشق سرکش را
که سوختن نبود اشتهای آتش را
ز چوب گل من دیوانه را چه ترسانی
کسی به چوب نترسانده است آتش را
تلاش مرتبه امتیاز کمتر کن
شکست بیش رسد تیر روی ترکش را
کدام عمر به کیفیت بلند رسد
به آب خضر چه نسبت شراب بی غش را
دهم چه عرض سخن بر سیه دلان صایب
به خاک تیره چه ریزم شراب بی غش را