غزل شمارهٔ ۷۹۴
صائبای حسن پرده سوز تو برق نقاب ها
روی عرق فشان تو سیل حجاب ها
از نقطه های خال تو در هر نظاره ای
بیرون نوشته حرف شناسان کتاب ها
از انفعال روی تو گل های شوخ چشم
بر پیرهن فشانده مکرر گلاب ها
در رشته می کشند گهرهای آبدار
در موج خیز حسن تو دام سراب ها
افکنده اند در جگر سنگ رخنه ها
از موج تازیانه حکم تو آب ها
در مجلس شراب تو از شوق می زنند
پروانه وار سینه بر آتش کباب ها
شادم ز پیچ و تاب محبت که می رسد
آخر به زلف سلسله پیچ و تاب ها
از آه ما در انجمن حسن می پرد
چون نامه های روز قیامت نقاب ها
بیدار شو که در شب یلدای نیستی
دربرده است چشم تو را طرفه خواب ها
بیداری حیات شود منتهی به مرگ
آرامش است عاقبت اضطراب ها
تسلیم شو وگرنه برای سبکسران
تابیده اند از رگ گردن طناب ها
صایب به این خوشم که مرا آزموده اند
شیرین لبان به باده تلخ عتاب ها