غزل شمارهٔ ۱۱۱۲

دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است

باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است

از هجوم شرم نتوان دید در رخسار یار

چوب منع از جوش گل گلزار هم می داشته است

از خط پشت لبش شد تازه جان عالمی

آب حیوان ابر گوهر بار هم می داشته است

یافتم از بیخودی ره در حریم وصل یار

خواب سنگین دولت بیدار هم می داشته است

بیستون بتخانه چین شد ز سعی کوهکن

اینقدر عاشق دماغ کار هم می داشته است

ناله از جا در نیارد کوه تمکین ترا

در جواب استادگی کهسار هم می داشته است

تا دلم سرد از جهان شد از ثمر شد کامیاب

نخل سرما برده برگ و بار هم می داشته است

خامشان هم نیستند آسوده از زخم زبان

خار بی گل این گل بی خار هم می داشته است

دل دو نیم است از خموشیهای من غماز را

بی زبانی تیغ لنگردار هم می داشته است

بر سویدای دل ما می کند افلاک سیر

نقطه ای در دور نه پرگار هم می داشته است

سنبلستان شد زمین از نقش پای کلک من

پای چوبین اینقدر رفتار هم می داشته است

برده صایب سبزه خط زنگ غم از دل مرا

دست در پرداز دل زنگار هم می داشته است