غزل شمارهٔ ۱۵۲۰

که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است

که سهیل از عرق شرم برافروخته است

چون ز آتشکده دل به سلامت گذرد

آن که از پرتو مهتاب رخش سوخته است

ما چو طاوس ز بال وپر خود در دامیم

دام زلف تو چه صد چشم به ما دوخته است

ترتیب کرد مرا عشق و به جایی نرسید

ابر نیسان چه کند دانه ما سوخته است

خنده صبح به فانوس تجلی دارد

تا ز شمع رخت آیینه برافروخته است

در زبان آوری خانه ما حرفی نیست

نه چو طوطی سخن از آینه آموخته است

بوسه ای گر نربوده است ز یاقوت لبش

دهن لاله چرا تا به جگر سوخته است

آتش از خانه همسایه به همسایه فتد

صایب از پهلوی دل درد و غم اندوخته است