غزل شمارهٔ ۲۱۰۰
صائبچون گوشه کلاه به پروانه نشکنم
داغ از میان سوختگان دست من گرفت
از چاک پیرهن چه قدر وا شود دلش
دستی که فال عیش ز چاک کفن گرفت
در نار باغ سینه حلاوت نمانده است
امروز دست ازوست که سیب ذقن گرفت
در سنگلاخ دهر چه پاسخت کرده ای
آیینه روشنی ز جلای وطن گرفت
صایب همین بس است که در سلک شاعران
طالب نمی کند به سخن های من گرفت
کلکم به یک صریر سواد سخن گرفت
بلبل به زور ناله سراسر چمن گرفت