غزل شمارهٔ ۲۲۵۸
صائبترک چشم مخمورش مست ناتوانی هاست
فتنه با نگاه او گرم هم عنانی هاست
ای هلاک خویت من این همه تغافل چیست
ای خراب چشمت من این چه سرگرانی هاست
جان و دل سپر سازم پیش ناوک نازت
شست غمزه را بگشا وقت شخ کمانی هاست
گه سبو زنم بر سنگ گه به پای خم افتم
ساقیا مرنج از من عالم جوانی هاست
دورم از وصال او زندگی چه کار آید
جان به لب نمی آید این چه سخت جانی هاست
ناله حزینت کو آه آتشینت کو
لاف عشقبازی چند عشق را نشانی هاست
ای خوشا که همچون گل در کنار من باشی
با نگاه جانسوزت وه چه کامرانی هاست
سینه ها مشبک شد از خدنگ مژگانت
حال ما نمی پرسی این چه سرگرانی هاست
روز بی تو بی تابم شب نمی برد خوابم
روز و شب نمی دانم این چه زندگانی هاست
صایب این تپیدن چیست زخم کاریی داری
یار بر سرت آمد وقت جان فشانی هاست