غزل شمارهٔ ۲۳۸۸

عیب جو چندان که عیب از ما به در می آورد

غیرت ما زور بر کسب هنر می آورد

یک دل آگاه گمراهان عالم را بس است

کاروانی را به منزل راهبر می آورد

لطف عام او عجب دارم نصیب من شود

با چنین بختی که از دریا خبر می آورد

شد برومند از سر منصور چوب خشک دار

در چه موسم نخل ما یارب ثمر می آورد

می برد چندان که از هوشم دو چشم مست او

موکشانم باز آن موی کمر می آورد

سیرچشمان را غرض از جمع دنیا ترک اوست

سکته بهر پشت کردن رو به زر می آورد

هرکه چون غواص می سازد نفس در دل گره

صایب از دریا برون عقد گهر می آورد