غزل شمارهٔ ۲۴۰۲

غیر را در بزم خاص آن سیم تن می پرورد

یوسف ما گرگ را در پیرهن می پرورد

خون چو گردد مشک هیهات است ماند در وطن

نافه را بیهوده آهوی ختن می پرورد

آن حریف خار زخمم من که صحرای جنون

هرکجا خاری است بهر پای من می پرورد

خوشه را هرگز نمی باشد دو سر بگسل طمع

می گدازد جان خود را هرکه تن می پرورد

گل رخان را می دهد تعلیم عاشق پروری

گل که بلبل را در آغوش چمن می پرورد

بی تأمل دم مزن کز لب گهر می ریزدش

چون صدف هرکس سخن را در دهن می پرورد

پرده ای بر روی کار از جوی شیر افکنده است

عشق شیرین را به خون کوهکن می پرورد

این غزل را هرکه گوید صایب از اهل سخن

می گدازد جان شیرین و سخن می پرورد