غزل شمارهٔ ۲۵۲۷

نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کند

آفتاب بی نیازم تا که تسخیرم کند

تا دغل از دوستداران دیده ام رنجیده ام

پاکبازم بد حریفی زود دلگیرم کند

آبروی سعی را گوهر کند ویرانه ام

گنج بردارد سبکدستی که تعمیرم کند

چون قفس در هر رگم چاکی سراسر می رود

سوزن عیسی به تنهایی چه تدبیرم کند

دایه بیدرد شکر می کند در شیر من

شیر مردی کو که آب تیغ در شیرم کند

کی به مردن آسمان از خاکمالم بگذرد

بالم از پرواز چون ماند پر تیرم کند

منت روزی چرا از خرمن دو نان کشم

من که چشم مور گندم دیده ای سیرم کند

آرزویی می کند صایب شکار لاغرم

من کیم تا صید بند عشق نخجیرم کند

این جواب آن که می گوید شفایی در غزل

رشک معشوقی چه شد مگذار تسخیرم کند

می کنم از سر برون صایب هوای خلد را

بخت اگر از ساکنان شهر کشمیرم کند